Με αφορμή τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις και τις διαδοχικές ανεξαρτητοποιήσεις των τελευταίων ημερών, επανέρχεται στο προσκήνιο ένα διαχρονικό ερώτημα: πόσο απέχει η πολιτική διαφωνία από την πλήρη ανάληψη της ευθύνης μιας επιλογής; Οι κινήσεις αποχώρησης από κομματικές γραμμές παρουσιάζονται ως πράξεις πολιτικής συνέπειας και έκφρασης προσωπικών αρχών. Ωστόσο, η συζήτηση συχνά σταματά πριν από το επόμενο βήμα: την παραίτηση από την έδρα και τις απολαβές που αυτή συνεπάγεται. Εκεί ακριβώς γεννιέται ο προβληματισμός για τη σχέση ανάμεσα στις πολιτικές διακηρύξεις, την προσωπική ευθύνη και το κόστος των αποφάσεων.

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική όπου η ιδεολογία μοιάζει να συγκρούεται με την πραγματικότητα. Η “αριστερή”συνείδηση μπορεί να υπαγορεύει την ανεξαρτητοποίηση, την καταγγελία και τη ρήξη, όμως η «δεξιά… τσέπη»συχνά ψιθυρίζει πως η παραίτηση δεν είναι η καλύτερη επιλογή.

Κάπως έτσι γεννιούνται πολιτικά παράδοξα: διαφωνείς με την παράταξη που σε ανέδειξε, αλλά όχι με τα προνόμια που συνοδεύουν την έδρα. Η ανεξαρτησία παρουσιάζεται ως πράξη αρχών, αρκεί να μη συνοδεύεται από προσωπικό κόστος. Κι όμως, η συνέπεια δεν μετριέται μόνο στα λόγια ούτε στις ηχηρές δηλώσεις. Κρίνεται κυρίως από την προθυμία να αναλάβει κανείς και το τίμημα των επιλογών του. Οι πολίτες παρακολουθούν, συγκρίνουν και βγάζουν τα δικά τους συμπεράσματα. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, η αξιοπιστία δεν χτίζεται με συνθήματα, αλλά με πράξεις που αποδεικνύουν ότι οι αρχές αξίζουν περισσότερο από την ασφάλεια μιας καρέκλας και ενός μισθού.