Σας παραθέτουμε ένα κείμενο με σκέψεις και προβληματισμούς του Βασίλειου Θ. Βαγγόπουλου, Μαιευτήρα – Χειρουργού Γυναικολόγου, με αφορμή την υπόθεση που απασχολεί τις τελευταίες ημέρες τη δημοσιότητα και την εμπλοκή δύο γιατρών σε αυτήν. Χωρίς να τοποθετείται επί της συγκεκριμένης υπόθεσης, ο ίδιος καταθέτει έναν ευρύτερο προβληματισμό για την Ιατρική, την ευθύνη του γιατρού και τη σχέση εμπιστοσύνης με τον ασθενή.

Η υπόθεση που απασχολεί αυτές τις ημέρες τη δημοσιότητα και η εμπλοκή δύο γιατρών σε αυτήν στάθηκε για μένα αφορμή για κάποιες σκέψεις. Δεν θέλω να σχολιάσω τη συγκεκριμένη υπόθεση καθώς δεν γνωρίζω τι ακριβώς συνέβη.

Με έκανε όμως να σκεφτώ κάτι που νιώθω όλο και περισσότερο όσο περνούν τα χρόνια που ασκώ την Ιατρική.

Στην αρχή η Ιατρική είναι γνώση. Διάβασμα, εξετάσεις, ειδικότητα, εφημερίες, πρωτόκολλα.

Μετά έρχονται οι ασθενείς. Και τότε αρχίζει η πραγματική εκπαίδευση.

Οι αποφάσεις που πρέπει να πάρεις σε λίγα λεπτά. Οι άνθρωποι που έγιναν καλά και εκείνοι για τους οποίους τα πράγματα δεν πήγαν όπως ήθελες. Οι φορές που γύρισες σπίτι και συνέχισες να σκέφτεσαι έναν ασθενή. Οι φορές που αναρωτήθηκες αν έκανες το σωστό.

Κάπως έτσι, χωρίς να το καταλαβαίνεις, η Ιατρική παύει να είναι απλώς η δουλειά σου. Γίνεται βιωματική. Μπαίνει στον τρόπο που σκέφτεσαι, που αποφασίζεις, που αντιλαμβάνεσαι την ευθύνη.

Και όσο περισσότερα βλέπεις, τόσο περισσότερο συνειδητοποιείς πόσα δεν ξέρεις. Μαθαίνεις να αμφιβάλλεις, να ξανακοιτάς, να ζητάς τη γνώμη ενός συναδέλφου, να αλλάζεις γνώμη όταν αλλάζουν τα δεδομένα.

Κυρίως όμως μαθαίνεις τι σημαίνει να σου εμπιστεύεται ένας άνθρωπος την υγεία του.

Φυσικά η Ιατρική είναι και επάγγελμα και ο γιατρός πρέπει να αμείβεται για τη γνώση, τον χρόνο και την ευθύνη του.

Υπάρχει όμως μια λεπτή γραμμή:

Άλλο να πληρώνεσαι επειδή ασκείς την Ιατρική και άλλο να προσαρμόζεις την Ιατρική σε αυτό για το οποίο κάποιος είναι διατεθειμένος να πληρώσει.

Γιατί τότε κινδυνεύει να χαθεί η σωστή σειρά: πρώτα η πραγματική ανάγκη του ασθενούς (Ιατρική ένδειξη) και μετά η ιατρική πράξη — ποτέ το αντίστροφο.

Μετά από χρόνια άσκησης, η Ιατρική γίνεται αναπόφευκτα κομμάτι του χαρακτήρα σου. Όχι επειδή οι γιατροί είναι καλύτεροι άνθρωποι, αλλά επειδή η ευθύνη τόσων ανθρώπων αφήνει πάνω σου το αποτύπωμά της.

Και τελικά, πέρα από πτυχία και τίτλους, ίσως η ουσία να είναι μία:

Ο άνθρωπος που κάθεται απέναντί σου να ξέρει ότι εκείνη τη στιγμή το δικό του συμφέρον προηγείται από το δικό σου.